Maskelerin Ardındaki Şehir: Güvenmek Neden Bu Kadar Zorlaştı?

Şöyle bir durup etrafımıza bakalım; kaçımız sabaha tam bir güven duygusuyla uyanıyor? Kaçımız karşısındaki insanın gözlerine bakarken arkasında gizli bir niyet, maskelenmiş bir hesap aramıyor? Ne yazık ki modern zamanların getirdiği en büyük salgın hastalıklardan biri fiziki değil, ruhi: Güven erozyonu. Maskelerin ardına saklanmış bir şehirde, birbirimize çarpa çarpa ama birbirimize asla dokunamadan yaşıyoruz.
Eskiden dostluklar, arkadaşlıklar birer sığınaktı. İçimizi döktüğümüz, arkamızı yaslandığımız o kaleler, şimdilerde yerini ince ince örülmüş stratejilere, "Bana ne faydası dokunur?" hesaplarına bıraktı. Samimiyet, yerini sosyal medyanın o sahte vitrinlerine bıraktığından beri, insanların birbirine olan iyi niyeti de birer birer eksildi. Herkes bir diğerine şüpheyle yaklaşıyor, herkes ilk darbeyi almamak için gardını almış bekliyor. Güvenmek, bu devirde adeta en büyük cesaret sınavı haline geldi.
Peki, ne ara kaybettik bu saf duyguyu? Çıkar ilişkilerinin, maskeli yüzlerin hüküm sürdüğü bu düzende kalbini temiz tutmaya çalışmak, haksızlığa uğramayı göze almak demek mi? Elbette hayır. Asıl direniş, tüm bu kirlenmişliğin ortasında hâlâ "insan" kalabilmekte. Her şeye rağmen birinin elini hesapsızca tutabilmekte, maskesizce gülebilmekte.
Çünkü şehir ne kadar maskeli olursa olsun, hayat hâlâ kalbini temiz tutanların, güveni bir zayıflık değil bir erdem olarak görenlerin omzunda yükseliyor. Gardımızı indirmekten korkmadığımız, maskelerin arkasına saklanmaya ihtiyaç duymadığımız samimi günlere uyanmak dileğiyle...